25 marca 2012

Wielki Post-ęp (26 marca)

Milczałem przez jakiś czas. Bo też jakaś melancholia mnie dopadła i słów brakowało. Aż wyszło słońce. Zrobiło się jaśniej, świeżej. Pomyślałem sobie dzisiaj, że nie potrzeba mi już nic więcej, jak tylko umrzeć. Myśl o śmierci przynosi mi pokój. Radość. Tak bardzo chciałbym, Panie, być już przy Tobie, z aniołami obejmować Cię spojrzeniem, żyć. Ech... Kocham cię , Życie...

Stargard, Wielki Post 2012

13 komentarzy:

  1. Coś mi się wydaję,że za mocno się rozczulam nad sobą.:)
    a Może warto pomyśleć,że:
    "Wczoraj jest przeszłością
    jutro jest tajemnicą.
    a dzisiaj jest prezentem."
    (nie wiem kto to wymyślił, ale dedykuję "melancholikowi") Enia

    OdpowiedzUsuń
  2. może nie na temat jednak chciałabym to z siebie wyrzucić. Mam 26 lat i od pewnego czasu słyszę jakiś głos. Cały czas coś podpowiada mi , abym wstąpiła do zakonu , coś mówi mi , że to jest dla mnie odpowiednia droga. Ja nie wiem co robić. Boję się tego. mam ułożone życie i nagle czuję jakby Bóg wołał mnie do siebie .. Czasami nie mogę spać , cały czas myślę czy się nie mylę czy sobie czegoś nie wyobrażam. Nie wiem po prostu co robić. Modlę się i pytam Boga , ale to uczucie nie mija. nie wiem czy to powołanie czy coś sobie ubzdurałam. Może ksiądz mi pomoże. ; (

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Modlę się za Ciebie. Enia

      Usuń
  3. Jeszcze nie czas ani miejsce na odejście! tyle serc ksiądz może na dobrą drogę jeszcze sprowadzić i tyle dobrego nas nauczyć. wytrwałości i więcej pogody ducha Księże Rafale!
    A już niebawem Triduum, świat nabierze barw Boskich i nie będzie już wątpliwości...

    OdpowiedzUsuń
  4. Prosze pisz kochany Ksieze swoje refleksje.

    OdpowiedzUsuń
  5. Księże Rafale-my ( myślę, że nie tylko ja ) zaglądaliśmy tu codziennie, czekając na "dziennik". Prosimy nie opuszczać wiernych czytelników na tak długo.

    OdpowiedzUsuń
  6. Milczałam i czekałam na kolejny Post-ęp.
    Bóg potrzebuje Cię ale tutaj na ziemi :) My bez Ciebie zgubimy z czasem drogę do Życia. Ty byłbyś z Bogiem i aniołami,a my bez Pasterza poszlibyśmy za tym co szepcze Zły. Jezus nie skończył na pierwszym upadku... szedł do końca,aż do Zmartwychwstania.- i Ty idź za Nim. Jeśli nie dla nas to zostań chociaż dla Niego.

    Tulę dzisiaj Twoje chrystusowe Serce i zsotawiam promyczek słońca.

    OdpowiedzUsuń
  7. Ks Rafale dziękujemy za takiego wspaniałego księdza , a co ważniejsze cudownego człowieka ! dziękujemy , że ksiądz jest tak ciepłą osobą , która zachęca młodzież i wszystkich ludzi do kościoła ;) ma ksiądz wspaniały kontakt z młodzieżą.

    OdpowiedzUsuń
  8. taki ksiądz , to skarb dla kościoła ! :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Bo najlepsze świadectwo o Nim dają Ci, którzy prawdziwie nie boją się spotkać go twarzą w Twarz. A za mało jest takich ludzi i nie może być o jednego mniej.
    "nie potrzeba mi już nic więcej...", może mi nie potrzeba, ale może innym potrzeba mnie.
    Wytrwałości.

    OdpowiedzUsuń
  10. KSIĘDZUUUUU!!!! Dzięki za dzisiaj i za wszystko! :)

    OdpowiedzUsuń
  11. szkoda, że ja nie umiem przyjąć takiego spokoju. dziś noc spędziłam na przekopywaniu szafek aby zobaczyć, jakie tabletki mam w zanadrzu. telepałam się ze strachu, czytałam o interakcjach. i chyba tylko sen był dobry w tym wszystkim bo wszystko inne mogło skończyć się źle. i tylko strach pozostał, bo zaraz będzie kolejna noc, kolejna samotność

    OdpowiedzUsuń
  12. to na pewno nie na księdza czas ! ksiądz ma jeszcze dużo tutaj do zrobienia jest ksiądz potrzebny ludziom , a w szczególności młodzieży bo takiego księdza to ze świecą szukać

    OdpowiedzUsuń

Chrystusowcy....

Zasadniczym celem Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej jest uwielbienie Boga i uświęcenie się poprzez naśladowanie Jezusa Chrystusa. W sposób szczególny członkowie Towarzystwa włączają się w apostolstwo na rzecz rodaków przebywających poza granicami państwa polskiego.

Duchowość Towarzystwa Chrystusowego,
wypływająca z życia zakonnego i kapłańskiego jego członków, oparta jest na charyzmacie Założyciela kard. Augusta Hlonda i posłannictwie zgromadzenia. Wypływa także z późniejszych tradycji wypracowanych przez wspólnotę, kierowanej zwłaszcza przez pierwszego przełożonego generalnego, współzałożyciela ks. Ignacego Posadzego.

Działalność Towarzystwa Chrystusowego zdeterminowana jest misją apostolską zleconą przez Kościół. Wypełniana jest poprzez gorliwe życie radami ewangelicznymi, modlitwą i pokutą oraz wszelkiego rodzaju pracami duszpasterskimi podejmowanymi dla dobra Polaków żyjącymi poza granicami kraju.

Kapłani Towarzystwa, jako słudzy Chrystusa niosą dobrą nowinę o zbawieniu wszystkim rodakom. Służą im nie tylko opieką duszpasterską, ale również kulturową i społeczną. Bracia zakonni uczestniczą w posłannictwie Towarzystwa poprzez gorliwe życie zakonne i podejmowane różnorakie prace dla wypełniania misji zgromadzenia.


Świadectwo....

...Z wiarą w Boga jest jak z lataniem. Może i nie jesteśmy ptakami, na rękach w powietrze się nie wzniesiemy, ale sny Dedala i Ikara o tańcu w chmurach drzemią w każdym z nas. Ktoś musiał zatem wymyśleć samoloty, balony, spadochrony. By poczuć trochę wolności i oderwać się od ziemi, wypowiadając wojnę poczciwemu prawu grawitacji.

Wierzyć, znaczy wzbić się - ze swoim niespokojnym sercem - w przestworza nieznane, bez skrzydeł. Myślę o tym, bo wciąż jestem świadkiem rzeczy i wydarzeń, o których jeszcze kiedyś mógłbym pomyśleć: zwykły przypadek, zbieg okoliczności, sztuczka nad sztuczkami. Kto raz spotkał na swojej drodze Boga, żywego i realnego, wszedłszy w zawiłość doświadczenia Jego obecności, ten już nigdy nie pomyśli, nawet na moment, że bez skrzydeł nie da się ulecieć w głąb tajemnicy. Niespokojne serce musi ostatecznie spocząć w Bogu...

To było 10 lat temu. Studiowałem wtedy filologię polską na Uniwersytecie Szczecińskim. Młody chłopak, z małej warmińskiej wioski, z legitymacją studencką w ręku, wylądował w dużym mieście. Zamieszkałem w akademiku. Nowe znajomości, kumple, wykłady, imprezy - życie studenckie. Wtedy w akademikach nie było internetu czy telewizji. Było za to życie towarzyskie, wysiadywanie do późnych godzin nocnych na korytarzach i w klubach studenckich. Mijały tygodnie. Wódka lała się litrami, dym palonej trawki - szwendał się bezwiednie korytarzami studenckiego organizmu. Przyszedł moment, że sięgnąłem przysłowiowego dna. Zawalone wykłady, moralność poniżej zera, pustka wewnętrzna coraz dotkliwiej dawała znać o sobie. Skreślono mnie w końcu z listy studentów. Wrak człowieka, z parszywą wewnętrzną samotnością, zawył któregoś wieczoru głęboko we mnie, ogłaszając całemu wszechświatu, że jestem prawdziwym zerem. Pamiętam ten wieczór. Leżałem w ciemnym pokoju, za oknami padał dołujący mnie jeszcze bardziej deszcz. Zacząłem płakać. Jak małe dziecko. Zerwałem się z łóżka, chwyciłem kurtkę i wybiegłem na zewnątrz. Myślałem - koniec. Jestem skończony. Co powiem moim rodzicom? Gdzieś, pięćset kilometrów stąd, harowali ciężko, by ich ukochany synek wyszedł na ludzi, ukończył studia i był szczęśliwy. Wierzyli we mnie. Dali mi wszystko, co mogli dać, odbierając sobie bardzo wiele. Szedłem tak długo, z tymi myślami. Deszcz mieszał się z moimi łzami. Pamiętam jak wtedy kląłem , przeklinałem, chciało mi się wrzeszczeć, wyć, krzyczeć, uciec gdzieś - ale dokąd? Aż w końcu stanąłem przed kościołem. Był późny wieczór. Kościół zamknięty. Uklęknąłem przed drzwiami, oparłem o nie swoje czoło i zacząłem wrzeszczeć do Boga. Potrzebowałem Go. Kiedyś słyszałem, jak w kościele mówili, że On przyszedł do chorych a nie do tych, co się dobrze mają. Cisza... Tylko deszcz i szum wiatru. Ale w tej ciszy było coś, co mnie uspokoiło. Zerwałem się z miejsca i pobiegłem do pobliskiej plebanii. Zacząłem na oślep dzwonić do wszystkich księży, tam mieszkających. Musiałem się wyspowiadać. Tak, byłem tego pewny, musiałem się wyspowiadać!!! Potrzebowałem oczyszczenia... Potrzebowałem uzdrowienia... Potrzebowałem Boga, który nie mógł mnie odrzucić. Teraz, albo nigdy! Jeśli istniejesz - wyciągnij mnie z bagna i tego piekła, które rozpętałem na własne życzenie. W domofonie usłyszałem nagle spokojny głos jakiegoś księdza. Wybuchłem płaczem...

Ten wieczór zdawał się nie mieć końca... W spowiedzi wyrzuciłem z siebie wszystko. Nie pamiętam ile trwała. Mówiłem dużo, przez łzy, ksiądz nie przerywał, tylko słuchał. Opowiedziałem historię mojego życia, wszystko, co podpowiadało mi moje niespokojne serce. Mówiłem o tym wszystkim nie księdzu, ale Bogu. Czułem, że mnie słyszy. Pomyślałem: przecież on to wszystko wie... On tak, ale i do mnie musiało to wszystko dotrzeć. Potężna fala wyzwalającej prawdy uniosła mnie i moją rozpacz, poddałem się sile żywiołu, wiedziałem, że nic mi się nie stanie. On był zbyt blisko...

Wracałem do akademika mocno wyczerpany. Wszystko mnie bolało: kości, mięśnie, głowa... Rzuciłem się na łóżko i zasnąłem. Po raz pierwszy, od długiego czasu, zasnąłem. Nie mogło być inaczej. Łaska przebaczenia uspokoiła wezbrane wody. Spałem wtulony w mojego Boga... Który mnie ocalił...

W kilka dni póżniej spakowałem się, by powrócić w moje rodzinne strony. Siedziałem w pociągu, skulony jak przerażone pisklę. Teraz czekało mnie coś najtrudniejszego. Spotkanie z rodzicami. Pociąg sunął się mozolnie, po mocno żelaznych szynach, wioząc zalęknionego syna, który zawiódł swoją matkę i ojca. Cały czas się modliłem. Od czasu do czasu w myślach pojawiała się twarz płaczącej mamy i twarz taty, z jego surowym spojrzeniem i krzykiem w tle. Był porywczym i nerwowym człowiekiem.

Gdy pociąg wjeżdżał na stację Braniewo, czekałem na najgorsze. Wyszedłem z pociągu. W oddali ujrzałem sylwetkę ojca. Zbliżałem się do niego powoli, niepewnie. Gotowy na wszystko. Na pierwsze docinki, marudzenie, może krzyk... Na pierwsze przekleństwa...

Ojciec nagle ruszył w moją stronę. Czułem w powietrzu jego siłę i moc. Spuściłem wzrok, czułem, że pod powiekami za chwilę pojawią się pierwsze łzy. Nie krzyczał... Nic nie powiedział, tylko rzucił się na mnie, oplatając mnie swymi ramionami. Ten uścisk wszedł w fazę nieskończoności. Uścisnął mnie mocno, jak gdyby nie chciał mnie już nigdy ze swoich ojcowskich ramion wypuścić. To nie był sen. To był mój ojciec, jakiego wcześniej nigdy nie znałem... Szeptał mi do ucha: synu, jak ty wyglądasz?... Znoszona kurtka, spodnie, stare buty. Cała kasa szła przecież na zabawę, alkohol, fajki, trawę... Płakałem. A on mnie ciągle ściskał. I wtedy poczułem coś, co mnie z jednej strony przeraziło a z drugiej zalało niedającym się opisać pokojem. Poczułem nie tylko ramiona mojego taty. To nie były tylko jego ramiona. W tym momencie, na peronie, obejmował mnie sam Bóg. Ojciec obejmował syna marnotrawnego... Bóg objął swoje zagubione dziecko. To doświadczenie było tak silne, tak stuprocentowe, że nawet teraz kiedy to piszę, przenika moje ciało dreszcz, zmieszany ze wzruszeniem. Tego dnia uzyskałem, jedyny z możliwych, dowód - na istnienie Boga. Dowód spłodzony w ramionach mojego biologicznego ojca...

I wtedy byłem już pewien swojej przyszłości. W objęciu Boga pojawiło się pragnienie, mocne i nie do zniszczenia. Pragnienie obejmowania ludzi zagubionych. Pragnienie szukania tych, którym brakuje sił do odnalezienia pokoju ducha. Pragnienie, by inni w moich ramionach, słowach, gestach mogli odkryć tajemnicę najpełniejszej i prawdziwej miłości, której na imię - Bóg... Jedna droga umożliwiła mi realizację tego silnego pragnienia. Wstąpiłem do zakonu. Zostałem księdzem i zakonnikiem. By Bóg mógł przeze mnie odnajdywać tych, którzy od Niego odeszli, w dalekie strony, pełne mroku i zwątpienia...

„Stworzyłeś mnie, Boże, dla siebie i niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie”. To słowa św. Augustyna. Moje ulubione, bo pełne tego, co dane mi było doświadczyć... Wiele jest historii niespokojnych serc. I wiele z tych historii rozgrywa się pośród nas, cichych i rzeczywistych do bólu... Bogu te wszystkie historie zawierzam, z nadzieją (może czasami aż nazbyt natrętną), że nie jedno serce (zagubione i niespokojne) otworzy się na łaskę wiary, by spocząć w ramionach ciepłych od prawdziwej miłości.

"Oto czynię wszystko nowe. (...) Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia (...) I będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem..."
(Ap 21, 5-7)