12 lutego 2014

"Piwo duszkiem"... Jest żałośnie...

"PIWO DUSZKIEM". Kolejna dziwna akcja na FB i kolejna odsłona "homo festivusa", który zadomawia się w młodych ludziach, potwierdzając (niestety) ich duchową i emocjonalną niedojrzałość. Św. Jan Bosko dodałby - lekkomyślność. Na czym to polega? Ktoś (wezwany na pojedynek) jest sfilmowany jak wypija piwo "duszkiem", czyli "do dna". Wrzuca ten debilny filmik na fejsa, wyzywając na pojedynek trzy kolejne osoby. Jeśli tego nie zrobią w ciągu 24 h (nie wypiją piwa "duszkiem", nie sfilmują tego i nie upublicznią na FB) stawiają kratę "napoju bogów". Zabawa? Hm... Trochę dziwna i mocno debilna. Kocham ludzi młodych i dlatego temat ten poruszam. Dla mnie osobiście - przerażające. Co najmniej z dwóch powodów:...

Po pierwsze - żłopanie browara duszkiem nie jest grzechem, jest natomiast głupotą. Nie muszę nikogo przekonywać jaki rodzaj ludzi pije w taki sposób. I jak wiele dramatów z tym się wiąże. Pozostawiam kwestię niepełnoletności wielu, którzy w to się bawią. Pełnoletnim też się dziwię, bo szczyt mądrości i dojrzałości duchowej to nie jest. Więcej... Obnaża bezprecedensowo największy problem młodych ludzi - czyli przekraczanie granic dobrego smaku, kultury osobistej, poczucia wstydu i swojej wiary. Typowe dla wcześniej wspomnianego "homo festivusa". Kim on jest? Opisuje go Philippe Muray, pogromca nowoczesności, w swym ostatnim, krwiożerczym jak zwykle pamflecie - jako ostatniego z mutantów zamieszkujących postmodernistyczną planetę, zwaną „Zachodem w stadium końcowym”. "Homo Festivus festivus" to ten, który „świętuje to, że świętuje”.

Homo Festivus to zadowolony z siebie mieszkaniec nowej rzeczywistości, której jest szczęśliwym niewolnikiem. Ta nowa rzeczywistość – świat już nawet nie „bez Boga”, ale wręcz „bez człowieczeństwa”. Festivus przeszłość ma za nic, dawny świat to niepotrzebny balast, godny pogardy – liczy się teraźniejszość, synonim doraźnej wielkiej Fety. To swoisty Disneyland, lunapark, jarmark nowoczesnych cudów, wypełniony niczym nie zróżnicowanym tłumem urlopowiczów i balangowiczów. To park abstrakcji, po którym słowa i pojęcia z rozpędu biegają, ale „jak kury z obciętymi głowami”. Nie liczą się żadne wartości - najważniejsza jest zabawa... Zapić, najarać się, przelecieć kogoś, konsumować, zwymiotować, zasnąć i obudzić się rano, by powtórzyć "rytuał"...

Po drugie - żłopiesz piwo... żłop, ale nie musisz tego upubliczniać. Czym chcesz młody przyjacielu zaimponować i komu? Wyzywanie na pojedynek to wielka i wspaniała tradycja rycerzy, którzy w ten sposób walczyli o dobre imię kobiety, bądź swojego honoru. Wrzucanie filmiku na FB ze żłopaniem browara i prowokowanie do tego innych - nie ma nic wspólnego ani z honorem, ani z poczuciem wstydu, charakterystycznym dla zintegrowanej osoby i dojrzałej osobowości. To kolejny "debilizm", który obnaża duchową pustkę (albo jej początki) młodych oraz ich relatywistyczne przeżywanie świata, w którego centrum stoi dumne "ego". Niestety nie jest ono zdolne do poświęceń i ofiary. Potrafi za to zaimponować tylko czymś tak pustawym i prymitywnym..

Młodzi przyjaciele - imponujcie swoją wrażliwością, mądrością, sercem pełnym marzeń i pasjami, które prowadzą was na szczyty dojrzałości! Na litość Boską, miejcie choć szczyptę poczucia wstydu, honoru i swojej chrześcijańskiej tożsamości. Szczerze?... Jestem smutny i przerażony. Zabawa zabawą, ale jest jeszcze coś więcej o czym nawet lekkomyślna młoda dusza zapomnieć nie może (jeśli traktuje siebie i innych poważnie), mianowicie - empatia. Czyli wczucie się w innych, którzy żyją obok mnie, którzy mnie obserwują, którzy mnie kochają. Bez empatii stajemy się bezdusznymi wieprzami. Nie bawcie się w to. Nie krępujcie siebie i innych.

Młodzieży kochana - potraktujcie mój głos w sprawie tej "prymitywnej zabawy" - jak chcecie. Piszę to, co podpowiada mi umysł i serce. Z troską o was i o waszą przyszłość. Miało być fajnie i śmiesznie?... Jest żałośnie. I smutno... Zastanawiam się, ilu wśród was znajdzie się na tyle odważnych, by wyłamać się z tej bzdurnej zabawy. Odważnych i szanujących się. Mających swój honor, swoje zdanie i swoje wartości. Gotowych na to, by stoczyć bitwę o swoją godność (nota bene: w Armii Krajowej  taki "debilizm" wśród młodych dżentelmenów w mundurach by nie przeszedł)...

+Pozdrawiam was kochana młodzieży i modlitwą obejmuję...

Ks. Rafał

4 komentarze:

  1. Tez uwazam ze to piwne wyzwanie jest troche glupkowate, ale jak mozna nazywac wspaniala tradycja dwoch gosci w blachach, ktorzy chca sie nawzajem jak najbardziej uszkodzic/pozabijac? Przy piwie to kazdy bioracy udzial szkodzi przynajmniej tylko sobie.

    OdpowiedzUsuń
  2. ok, ale czy bez wyzywania nie można już wyrazić swojej negatywnej opinii? debilizm? hmm sorry dla mnie trochę mało chrześcijańskie, po przeczytania wpisu mam negatywne odczucia co do autora,.używanie takich słów jest przecież w słowniku tych "Homo Festivus". Hej "Katole" zacytuję M. Gandhi"ego : "Bądźmy zmianami, które chcemy zobaczyć". Kaśka Katol

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czasami są potrzebne ostre słowa, żeby komuś coś uświadomić. Pan Jezus też nie słodził faryzeuszom, a Piotra raz nazwał szatanem. A jednak to On najlepiej potrafi kochać...

      Usuń
  3. Słownictwo rzeczywiście możnaby trochę złagodzić, bo jakby na to nie patrzeć, wyraża to poniekąd miłość do bliźniego.
    Ale nie o tym. Modlitwy za młodzież potrzeba bardzo. Sama młodzież jestem więc widzę co się dzieje. Nie jest dobrze, różowo i laurkowo. Oj nie. Ale jest iskierka nadziei. Coś się zaczyna zmieniać. Serio piszę. Młodzi ludzie szukają. I trzeba nam wyraźnie pokazać cel. Po to co nas otacza nie raz powoduje wadę wzroku nie pozwalającą dostrzec Boga. A z tego to już różne zachowania wynikają. Takie jak opisane też.

    Z Panem Bogiem!

    OdpowiedzUsuń

Chrystusowcy....

Zasadniczym celem Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej jest uwielbienie Boga i uświęcenie się poprzez naśladowanie Jezusa Chrystusa. W sposób szczególny członkowie Towarzystwa włączają się w apostolstwo na rzecz rodaków przebywających poza granicami państwa polskiego.

Duchowość Towarzystwa Chrystusowego,
wypływająca z życia zakonnego i kapłańskiego jego członków, oparta jest na charyzmacie Założyciela kard. Augusta Hlonda i posłannictwie zgromadzenia. Wypływa także z późniejszych tradycji wypracowanych przez wspólnotę, kierowanej zwłaszcza przez pierwszego przełożonego generalnego, współzałożyciela ks. Ignacego Posadzego.

Działalność Towarzystwa Chrystusowego zdeterminowana jest misją apostolską zleconą przez Kościół. Wypełniana jest poprzez gorliwe życie radami ewangelicznymi, modlitwą i pokutą oraz wszelkiego rodzaju pracami duszpasterskimi podejmowanymi dla dobra Polaków żyjącymi poza granicami kraju.

Kapłani Towarzystwa, jako słudzy Chrystusa niosą dobrą nowinę o zbawieniu wszystkim rodakom. Służą im nie tylko opieką duszpasterską, ale również kulturową i społeczną. Bracia zakonni uczestniczą w posłannictwie Towarzystwa poprzez gorliwe życie zakonne i podejmowane różnorakie prace dla wypełniania misji zgromadzenia.


Świadectwo....

...Z wiarą w Boga jest jak z lataniem. Może i nie jesteśmy ptakami, na rękach w powietrze się nie wzniesiemy, ale sny Dedala i Ikara o tańcu w chmurach drzemią w każdym z nas. Ktoś musiał zatem wymyśleć samoloty, balony, spadochrony. By poczuć trochę wolności i oderwać się od ziemi, wypowiadając wojnę poczciwemu prawu grawitacji.

Wierzyć, znaczy wzbić się - ze swoim niespokojnym sercem - w przestworza nieznane, bez skrzydeł. Myślę o tym, bo wciąż jestem świadkiem rzeczy i wydarzeń, o których jeszcze kiedyś mógłbym pomyśleć: zwykły przypadek, zbieg okoliczności, sztuczka nad sztuczkami. Kto raz spotkał na swojej drodze Boga, żywego i realnego, wszedłszy w zawiłość doświadczenia Jego obecności, ten już nigdy nie pomyśli, nawet na moment, że bez skrzydeł nie da się ulecieć w głąb tajemnicy. Niespokojne serce musi ostatecznie spocząć w Bogu...

To było 10 lat temu. Studiowałem wtedy filologię polską na Uniwersytecie Szczecińskim. Młody chłopak, z małej warmińskiej wioski, z legitymacją studencką w ręku, wylądował w dużym mieście. Zamieszkałem w akademiku. Nowe znajomości, kumple, wykłady, imprezy - życie studenckie. Wtedy w akademikach nie było internetu czy telewizji. Było za to życie towarzyskie, wysiadywanie do późnych godzin nocnych na korytarzach i w klubach studenckich. Mijały tygodnie. Wódka lała się litrami, dym palonej trawki - szwendał się bezwiednie korytarzami studenckiego organizmu. Przyszedł moment, że sięgnąłem przysłowiowego dna. Zawalone wykłady, moralność poniżej zera, pustka wewnętrzna coraz dotkliwiej dawała znać o sobie. Skreślono mnie w końcu z listy studentów. Wrak człowieka, z parszywą wewnętrzną samotnością, zawył któregoś wieczoru głęboko we mnie, ogłaszając całemu wszechświatu, że jestem prawdziwym zerem. Pamiętam ten wieczór. Leżałem w ciemnym pokoju, za oknami padał dołujący mnie jeszcze bardziej deszcz. Zacząłem płakać. Jak małe dziecko. Zerwałem się z łóżka, chwyciłem kurtkę i wybiegłem na zewnątrz. Myślałem - koniec. Jestem skończony. Co powiem moim rodzicom? Gdzieś, pięćset kilometrów stąd, harowali ciężko, by ich ukochany synek wyszedł na ludzi, ukończył studia i był szczęśliwy. Wierzyli we mnie. Dali mi wszystko, co mogli dać, odbierając sobie bardzo wiele. Szedłem tak długo, z tymi myślami. Deszcz mieszał się z moimi łzami. Pamiętam jak wtedy kląłem , przeklinałem, chciało mi się wrzeszczeć, wyć, krzyczeć, uciec gdzieś - ale dokąd? Aż w końcu stanąłem przed kościołem. Był późny wieczór. Kościół zamknięty. Uklęknąłem przed drzwiami, oparłem o nie swoje czoło i zacząłem wrzeszczeć do Boga. Potrzebowałem Go. Kiedyś słyszałem, jak w kościele mówili, że On przyszedł do chorych a nie do tych, co się dobrze mają. Cisza... Tylko deszcz i szum wiatru. Ale w tej ciszy było coś, co mnie uspokoiło. Zerwałem się z miejsca i pobiegłem do pobliskiej plebanii. Zacząłem na oślep dzwonić do wszystkich księży, tam mieszkających. Musiałem się wyspowiadać. Tak, byłem tego pewny, musiałem się wyspowiadać!!! Potrzebowałem oczyszczenia... Potrzebowałem uzdrowienia... Potrzebowałem Boga, który nie mógł mnie odrzucić. Teraz, albo nigdy! Jeśli istniejesz - wyciągnij mnie z bagna i tego piekła, które rozpętałem na własne życzenie. W domofonie usłyszałem nagle spokojny głos jakiegoś księdza. Wybuchłem płaczem...

Ten wieczór zdawał się nie mieć końca... W spowiedzi wyrzuciłem z siebie wszystko. Nie pamiętam ile trwała. Mówiłem dużo, przez łzy, ksiądz nie przerywał, tylko słuchał. Opowiedziałem historię mojego życia, wszystko, co podpowiadało mi moje niespokojne serce. Mówiłem o tym wszystkim nie księdzu, ale Bogu. Czułem, że mnie słyszy. Pomyślałem: przecież on to wszystko wie... On tak, ale i do mnie musiało to wszystko dotrzeć. Potężna fala wyzwalającej prawdy uniosła mnie i moją rozpacz, poddałem się sile żywiołu, wiedziałem, że nic mi się nie stanie. On był zbyt blisko...

Wracałem do akademika mocno wyczerpany. Wszystko mnie bolało: kości, mięśnie, głowa... Rzuciłem się na łóżko i zasnąłem. Po raz pierwszy, od długiego czasu, zasnąłem. Nie mogło być inaczej. Łaska przebaczenia uspokoiła wezbrane wody. Spałem wtulony w mojego Boga... Który mnie ocalił...

W kilka dni póżniej spakowałem się, by powrócić w moje rodzinne strony. Siedziałem w pociągu, skulony jak przerażone pisklę. Teraz czekało mnie coś najtrudniejszego. Spotkanie z rodzicami. Pociąg sunął się mozolnie, po mocno żelaznych szynach, wioząc zalęknionego syna, który zawiódł swoją matkę i ojca. Cały czas się modliłem. Od czasu do czasu w myślach pojawiała się twarz płaczącej mamy i twarz taty, z jego surowym spojrzeniem i krzykiem w tle. Był porywczym i nerwowym człowiekiem.

Gdy pociąg wjeżdżał na stację Braniewo, czekałem na najgorsze. Wyszedłem z pociągu. W oddali ujrzałem sylwetkę ojca. Zbliżałem się do niego powoli, niepewnie. Gotowy na wszystko. Na pierwsze docinki, marudzenie, może krzyk... Na pierwsze przekleństwa...

Ojciec nagle ruszył w moją stronę. Czułem w powietrzu jego siłę i moc. Spuściłem wzrok, czułem, że pod powiekami za chwilę pojawią się pierwsze łzy. Nie krzyczał... Nic nie powiedział, tylko rzucił się na mnie, oplatając mnie swymi ramionami. Ten uścisk wszedł w fazę nieskończoności. Uścisnął mnie mocno, jak gdyby nie chciał mnie już nigdy ze swoich ojcowskich ramion wypuścić. To nie był sen. To był mój ojciec, jakiego wcześniej nigdy nie znałem... Szeptał mi do ucha: synu, jak ty wyglądasz?... Znoszona kurtka, spodnie, stare buty. Cała kasa szła przecież na zabawę, alkohol, fajki, trawę... Płakałem. A on mnie ciągle ściskał. I wtedy poczułem coś, co mnie z jednej strony przeraziło a z drugiej zalało niedającym się opisać pokojem. Poczułem nie tylko ramiona mojego taty. To nie były tylko jego ramiona. W tym momencie, na peronie, obejmował mnie sam Bóg. Ojciec obejmował syna marnotrawnego... Bóg objął swoje zagubione dziecko. To doświadczenie było tak silne, tak stuprocentowe, że nawet teraz kiedy to piszę, przenika moje ciało dreszcz, zmieszany ze wzruszeniem. Tego dnia uzyskałem, jedyny z możliwych, dowód - na istnienie Boga. Dowód spłodzony w ramionach mojego biologicznego ojca...

I wtedy byłem już pewien swojej przyszłości. W objęciu Boga pojawiło się pragnienie, mocne i nie do zniszczenia. Pragnienie obejmowania ludzi zagubionych. Pragnienie szukania tych, którym brakuje sił do odnalezienia pokoju ducha. Pragnienie, by inni w moich ramionach, słowach, gestach mogli odkryć tajemnicę najpełniejszej i prawdziwej miłości, której na imię - Bóg... Jedna droga umożliwiła mi realizację tego silnego pragnienia. Wstąpiłem do zakonu. Zostałem księdzem i zakonnikiem. By Bóg mógł przeze mnie odnajdywać tych, którzy od Niego odeszli, w dalekie strony, pełne mroku i zwątpienia...

„Stworzyłeś mnie, Boże, dla siebie i niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie”. To słowa św. Augustyna. Moje ulubione, bo pełne tego, co dane mi było doświadczyć... Wiele jest historii niespokojnych serc. I wiele z tych historii rozgrywa się pośród nas, cichych i rzeczywistych do bólu... Bogu te wszystkie historie zawierzam, z nadzieją (może czasami aż nazbyt natrętną), że nie jedno serce (zagubione i niespokojne) otworzy się na łaskę wiary, by spocząć w ramionach ciepłych od prawdziwej miłości.

"Oto czynię wszystko nowe. (...) Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia (...) I będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem..."
(Ap 21, 5-7)