8 lipca 2010

Dwie i pół godziny


Dwie i pół godziny. Tyle dokładnie trwała spowiedź. Chłopak, który przyszedł do mnie przed kilkoma dniami pogubił się mocno. Poprosiłem go, by przyszedł jeszcze raz i wszystko oddał Panu Bogu w Sakramencie Miłosierdzia. Przyszedł. I oddał. Co będzie dalej, nie wiem. Pragnąłem tylko jednego. By pozwolił Chrystusowi wejść w swoje traumy, zranienia, lęki, słabości. W końcu nasz Pan przyszedł i wciąż przychodzi do tych, „co źle się mają”. Do chorych, zranionych, zmiażdżonych grzechem swoim i swoich rodziców…

Płakałem razem z nim. W jego opowieściach widziałem siebie i swoją przeszłość. Nade wszystko jednak czułem, jak Pan zaczyna wwiercać się ze swoim miłosierdziem w serce tego chłopaka. Jak go uspokaja, leczy, pociesza. Jak wpuszcza w jego krwiobieg potężną dawkę nadziei.

Choć były też chwile, kiedy wewnętrznie krzyczałem. Ze złości i bezradności. Mój Boże, jak bardzo matka z ojcem, mniej lub bardziej świadomie, potrafią zniszczyć w swoim dziecku to, co najbardziej ludzkie, wartościowe, delikatne, ważne. Jak mocno ciągną się za nami koszmarne wspomnienia, wypełnione tęsknotą, za słowami pełnymi czułości, troski, za prostymi gestami, których nie doświadczyliśmy nigdy, choć mieliśmy do tego święte prawo. Ile w nas pretensji, złowrogich przekleństw, otwartych ran, ropiejących wciąż i na nowo brakiem przebaczenia, emocjonalną nieporadnością… A Pan robił swoje… Przechadzał się nie tylko we wnętrznościach tego chłopaka, ale i w moim sercu… Powtarzałem cicho słowa, które uzdrawiają: Jezu ufam Tobie…

Błogosławieni rodzice, którzy kochają się miłością cierpliwą… Błogosławieni rodzice, którzy mądrze kochają swoje dzieci… Błogosławieni rodzice, którzy dla swoich dzieci mają czas… Błogosławieni rodzice, którzy żyją wierząc i wierzą żyjąc… Błogosławieni rodzice, czule przytulający swoje dzieci… Błogosławieni rodzice obdarowujący i wymagający… Błogosławieni rodzice, objawiający dziecku oblicze sprawiedliwego i miłosiernego Ojca, który mieszka w Niebie… Błogosławieni rodzice, którzy szczerze i całym sercem szukają Boga…

Po spowiedzi poszedłem z tym chłopakiem do kaplicy. Udzieliłem mu Komunii Świętej. Modlił się długo. Z twarzą ukrytą w dłoniach. A potem patrzyłem się na niego, powoli oddalającego się i znikającego za drzewami, okalającymi plebanię…

+Niech Pan Ci błogosławi – modliłem się w sercu – i niech cię strzeże… W Twoje ręce, o Panie, powierzam tego chłopaka… Jego ducha, jego ciało, jego szczere pragnienia… Gdziekolwiek się uda, bądź z nim… Cokolwiek się stanie, umacniaj go… Niech te dwie i pół godziny zamienią się w wieczność…

11 komentarzy:

  1. Grazie Signore...

    OdpowiedzUsuń
  2. Ważne, że przyszedł. Że odszedł lżejszy i umocniony.

    OdpowiedzUsuń
  3. Przeczytałam ze łzami w oczach, myśląc o swoim synu. Dałam mu tyle miłości ile potrafiłam i jak potrafiłam. Może zbyt wiele? A teraz często widzę w Jego oczach gniew ,wyrzuty i wrogość. Gdzieś zawiodłam... Myślę, że jednak dobrze byłoby wysłuchać też spowiedzi rodziców...

    OdpowiedzUsuń
  4. Księże Rafale... To bardzo wzruszająca prawdziwa historia.. Cieszę się, że ten chłopak znalazł w końcu ukojenie.. Dziękuję, że Ksiądz mu pomógł...
    Może i ja kiedyś przeżyję tak piękną chwilę i w końcu przestane bac się życia..

    OdpowiedzUsuń
  5. Chłopak miał szczęście, że trafił na Księdza (zresztą jak wiele innych osób), Księdza, który chce słucha i nie odmierza rozmowy od do...., który ma czas dla drugiego. Taki Iks na parafii to skarb dla parafian


    Ja trafiałam, że słowa odmierzane były pod zegarek.Zawsze był obecny i śmiał się szybko mijającymi minutami, których zawsze brakowało. Było tyle i tyle czasu i koniec.... Nie trafiła na osobę, która poświęciła by mi tyle czasu na rozmowę ile było mi potrzeba, ani rodzice ani ktoś inny... a dziś na rozmowy już za późno.

    OdpowiedzUsuń
  6. żeby mi się taki spowiednik trafił...

    OdpowiedzUsuń
  7. Niech Bóg Księdza błogosławi za taką kapłanska dobroć ,zazdroszczę takiej spowiedzi

    OdpowiedzUsuń
  8. nie znam Księdza..całkiem przypadkowo trafiłam na tego bloga..
    ..to, co czytam jest wielkie i wspaniałe.
    pozdrawiam. K.

    OdpowiedzUsuń
  9. a ja dopiero dziś trafiłam tu.... też przeżyłam taką spowiedź, nie byla aż tak długa ale równie owocna(wierzę że tak )
    Dziekuje Bogu za Ojca i za swojego spowiednika. za nieodmierzany czas, za uswięcony czas dany nam...
    Bo cisnął Pan mną o ścianę grzechu.....i dał nowe...
    Bea

    OdpowiedzUsuń

Chrystusowcy....

Zasadniczym celem Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej jest uwielbienie Boga i uświęcenie się poprzez naśladowanie Jezusa Chrystusa. W sposób szczególny członkowie Towarzystwa włączają się w apostolstwo na rzecz rodaków przebywających poza granicami państwa polskiego.

Duchowość Towarzystwa Chrystusowego,
wypływająca z życia zakonnego i kapłańskiego jego członków, oparta jest na charyzmacie Założyciela kard. Augusta Hlonda i posłannictwie zgromadzenia. Wypływa także z późniejszych tradycji wypracowanych przez wspólnotę, kierowanej zwłaszcza przez pierwszego przełożonego generalnego, współzałożyciela ks. Ignacego Posadzego.

Działalność Towarzystwa Chrystusowego zdeterminowana jest misją apostolską zleconą przez Kościół. Wypełniana jest poprzez gorliwe życie radami ewangelicznymi, modlitwą i pokutą oraz wszelkiego rodzaju pracami duszpasterskimi podejmowanymi dla dobra Polaków żyjącymi poza granicami kraju.

Kapłani Towarzystwa, jako słudzy Chrystusa niosą dobrą nowinę o zbawieniu wszystkim rodakom. Służą im nie tylko opieką duszpasterską, ale również kulturową i społeczną. Bracia zakonni uczestniczą w posłannictwie Towarzystwa poprzez gorliwe życie zakonne i podejmowane różnorakie prace dla wypełniania misji zgromadzenia.


Świadectwo....

...Z wiarą w Boga jest jak z lataniem. Może i nie jesteśmy ptakami, na rękach w powietrze się nie wzniesiemy, ale sny Dedala i Ikara o tańcu w chmurach drzemią w każdym z nas. Ktoś musiał zatem wymyśleć samoloty, balony, spadochrony. By poczuć trochę wolności i oderwać się od ziemi, wypowiadając wojnę poczciwemu prawu grawitacji.

Wierzyć, znaczy wzbić się - ze swoim niespokojnym sercem - w przestworza nieznane, bez skrzydeł. Myślę o tym, bo wciąż jestem świadkiem rzeczy i wydarzeń, o których jeszcze kiedyś mógłbym pomyśleć: zwykły przypadek, zbieg okoliczności, sztuczka nad sztuczkami. Kto raz spotkał na swojej drodze Boga, żywego i realnego, wszedłszy w zawiłość doświadczenia Jego obecności, ten już nigdy nie pomyśli, nawet na moment, że bez skrzydeł nie da się ulecieć w głąb tajemnicy. Niespokojne serce musi ostatecznie spocząć w Bogu...

To było 10 lat temu. Studiowałem wtedy filologię polską na Uniwersytecie Szczecińskim. Młody chłopak, z małej warmińskiej wioski, z legitymacją studencką w ręku, wylądował w dużym mieście. Zamieszkałem w akademiku. Nowe znajomości, kumple, wykłady, imprezy - życie studenckie. Wtedy w akademikach nie było internetu czy telewizji. Było za to życie towarzyskie, wysiadywanie do późnych godzin nocnych na korytarzach i w klubach studenckich. Mijały tygodnie. Wódka lała się litrami, dym palonej trawki - szwendał się bezwiednie korytarzami studenckiego organizmu. Przyszedł moment, że sięgnąłem przysłowiowego dna. Zawalone wykłady, moralność poniżej zera, pustka wewnętrzna coraz dotkliwiej dawała znać o sobie. Skreślono mnie w końcu z listy studentów. Wrak człowieka, z parszywą wewnętrzną samotnością, zawył któregoś wieczoru głęboko we mnie, ogłaszając całemu wszechświatu, że jestem prawdziwym zerem. Pamiętam ten wieczór. Leżałem w ciemnym pokoju, za oknami padał dołujący mnie jeszcze bardziej deszcz. Zacząłem płakać. Jak małe dziecko. Zerwałem się z łóżka, chwyciłem kurtkę i wybiegłem na zewnątrz. Myślałem - koniec. Jestem skończony. Co powiem moim rodzicom? Gdzieś, pięćset kilometrów stąd, harowali ciężko, by ich ukochany synek wyszedł na ludzi, ukończył studia i był szczęśliwy. Wierzyli we mnie. Dali mi wszystko, co mogli dać, odbierając sobie bardzo wiele. Szedłem tak długo, z tymi myślami. Deszcz mieszał się z moimi łzami. Pamiętam jak wtedy kląłem , przeklinałem, chciało mi się wrzeszczeć, wyć, krzyczeć, uciec gdzieś - ale dokąd? Aż w końcu stanąłem przed kościołem. Był późny wieczór. Kościół zamknięty. Uklęknąłem przed drzwiami, oparłem o nie swoje czoło i zacząłem wrzeszczeć do Boga. Potrzebowałem Go. Kiedyś słyszałem, jak w kościele mówili, że On przyszedł do chorych a nie do tych, co się dobrze mają. Cisza... Tylko deszcz i szum wiatru. Ale w tej ciszy było coś, co mnie uspokoiło. Zerwałem się z miejsca i pobiegłem do pobliskiej plebanii. Zacząłem na oślep dzwonić do wszystkich księży, tam mieszkających. Musiałem się wyspowiadać. Tak, byłem tego pewny, musiałem się wyspowiadać!!! Potrzebowałem oczyszczenia... Potrzebowałem uzdrowienia... Potrzebowałem Boga, który nie mógł mnie odrzucić. Teraz, albo nigdy! Jeśli istniejesz - wyciągnij mnie z bagna i tego piekła, które rozpętałem na własne życzenie. W domofonie usłyszałem nagle spokojny głos jakiegoś księdza. Wybuchłem płaczem...

Ten wieczór zdawał się nie mieć końca... W spowiedzi wyrzuciłem z siebie wszystko. Nie pamiętam ile trwała. Mówiłem dużo, przez łzy, ksiądz nie przerywał, tylko słuchał. Opowiedziałem historię mojego życia, wszystko, co podpowiadało mi moje niespokojne serce. Mówiłem o tym wszystkim nie księdzu, ale Bogu. Czułem, że mnie słyszy. Pomyślałem: przecież on to wszystko wie... On tak, ale i do mnie musiało to wszystko dotrzeć. Potężna fala wyzwalającej prawdy uniosła mnie i moją rozpacz, poddałem się sile żywiołu, wiedziałem, że nic mi się nie stanie. On był zbyt blisko...

Wracałem do akademika mocno wyczerpany. Wszystko mnie bolało: kości, mięśnie, głowa... Rzuciłem się na łóżko i zasnąłem. Po raz pierwszy, od długiego czasu, zasnąłem. Nie mogło być inaczej. Łaska przebaczenia uspokoiła wezbrane wody. Spałem wtulony w mojego Boga... Który mnie ocalił...

W kilka dni póżniej spakowałem się, by powrócić w moje rodzinne strony. Siedziałem w pociągu, skulony jak przerażone pisklę. Teraz czekało mnie coś najtrudniejszego. Spotkanie z rodzicami. Pociąg sunął się mozolnie, po mocno żelaznych szynach, wioząc zalęknionego syna, który zawiódł swoją matkę i ojca. Cały czas się modliłem. Od czasu do czasu w myślach pojawiała się twarz płaczącej mamy i twarz taty, z jego surowym spojrzeniem i krzykiem w tle. Był porywczym i nerwowym człowiekiem.

Gdy pociąg wjeżdżał na stację Braniewo, czekałem na najgorsze. Wyszedłem z pociągu. W oddali ujrzałem sylwetkę ojca. Zbliżałem się do niego powoli, niepewnie. Gotowy na wszystko. Na pierwsze docinki, marudzenie, może krzyk... Na pierwsze przekleństwa...

Ojciec nagle ruszył w moją stronę. Czułem w powietrzu jego siłę i moc. Spuściłem wzrok, czułem, że pod powiekami za chwilę pojawią się pierwsze łzy. Nie krzyczał... Nic nie powiedział, tylko rzucił się na mnie, oplatając mnie swymi ramionami. Ten uścisk wszedł w fazę nieskończoności. Uścisnął mnie mocno, jak gdyby nie chciał mnie już nigdy ze swoich ojcowskich ramion wypuścić. To nie był sen. To był mój ojciec, jakiego wcześniej nigdy nie znałem... Szeptał mi do ucha: synu, jak ty wyglądasz?... Znoszona kurtka, spodnie, stare buty. Cała kasa szła przecież na zabawę, alkohol, fajki, trawę... Płakałem. A on mnie ciągle ściskał. I wtedy poczułem coś, co mnie z jednej strony przeraziło a z drugiej zalało niedającym się opisać pokojem. Poczułem nie tylko ramiona mojego taty. To nie były tylko jego ramiona. W tym momencie, na peronie, obejmował mnie sam Bóg. Ojciec obejmował syna marnotrawnego... Bóg objął swoje zagubione dziecko. To doświadczenie było tak silne, tak stuprocentowe, że nawet teraz kiedy to piszę, przenika moje ciało dreszcz, zmieszany ze wzruszeniem. Tego dnia uzyskałem, jedyny z możliwych, dowód - na istnienie Boga. Dowód spłodzony w ramionach mojego biologicznego ojca...

I wtedy byłem już pewien swojej przyszłości. W objęciu Boga pojawiło się pragnienie, mocne i nie do zniszczenia. Pragnienie obejmowania ludzi zagubionych. Pragnienie szukania tych, którym brakuje sił do odnalezienia pokoju ducha. Pragnienie, by inni w moich ramionach, słowach, gestach mogli odkryć tajemnicę najpełniejszej i prawdziwej miłości, której na imię - Bóg... Jedna droga umożliwiła mi realizację tego silnego pragnienia. Wstąpiłem do zakonu. Zostałem księdzem i zakonnikiem. By Bóg mógł przeze mnie odnajdywać tych, którzy od Niego odeszli, w dalekie strony, pełne mroku i zwątpienia...

„Stworzyłeś mnie, Boże, dla siebie i niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie”. To słowa św. Augustyna. Moje ulubione, bo pełne tego, co dane mi było doświadczyć... Wiele jest historii niespokojnych serc. I wiele z tych historii rozgrywa się pośród nas, cichych i rzeczywistych do bólu... Bogu te wszystkie historie zawierzam, z nadzieją (może czasami aż nazbyt natrętną), że nie jedno serce (zagubione i niespokojne) otworzy się na łaskę wiary, by spocząć w ramionach ciepłych od prawdziwej miłości.

"Oto czynię wszystko nowe. (...) Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia (...) I będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem..."
(Ap 21, 5-7)