Czasami młodzi zawstydzają księdza

Z dnia na dzień, przekonuję się coraz bardziej, że nasza kochana młodzież jest naprawdę wielka i niesamowita. Mam na myśli młodych, którzy mają odwagę szczerze oraz odważnie szukać Boga we wspólnocie Kościoła. Czasami na przekór temu, co modne i czym żyją ich rówieśnicy.  Wielu młodych ludzi (których znam i z którymi "wierzę") zawstydza mnie swoją duchową wrażliwością, determinacją w poszukiwaniu prawdy, która wyzwala. I każdego dnia dziękuję Panu Bogu, że daje mi szansę tak wiele od młodzieży się uczyć.

Nigdy nie była "robotem łaski pełnym"

Miriam. Jej wizerunki i fotografie odnajdziemy w każdym zakątku świata. Nie sprzedaje płyt, nie macha tyłkiem na scenie, nie pozuje nago do Playboya, nie odbiera oscarów za wybitne kreacje filmowe. A jednak przebijała i przebija swoją "popularnością" wszystkie kobiety świata. Nigdy nie była słodką ciotką, naiwną mamuśką (mami)synka, nie była też wyzwoloną feministką, alergicznie reagującą na garnki i pieluchy. Żyła pełną piersią, rozkochała się w prawdzie, obejmowała krzyż. Walczy do dziś, miażdżąc wężowi głowę, tuli nas do snu, jak trzeba walnie ręką w stół i przypomni: "Jego słuchajcie" albo "odmawiajcie różaniec". Wie, co mówi, bo przeżyła wiele i nigdy nie przestała być kobietą, która kocha, mądrze i dojrzale.I za to Ją kocham...

Jestem księdzem marnotrawnym

23 maja 2006 roku, około godziny 11:00, leżałem krzyżem na posadzce poznańskiej Archikatedry. Oddech miałem niespokojny, myśli nie były w stanie wejść w stan harmonijnej całości, pod powiekami gromadziły się łzy szczęścia. Bałem się. Jak wielu przede mną. Tamtego dnia, w widzialnych znakach Najwyższy wypełniał kruche i gliniane naczynie niewidzialną łaską, światłem. Nie byłem gotowy. Wiem, nigdy nie będziemy w stanie perfekcyjnie przygotować się do tego, co Boże, do "miłości cierpliwej", która jest sercem kapłańskiej wierności. Na kapłaństwo, małżeństwo nigdy nie jest się gotowym. To nie my bowiem odgrywamy w nich rolę "pierwszych skrzypiec". Wiedziałem jedno: już nic od tej pory nie będzie tak jak dawniej. Trzeba iść. Do przodu. Wziąć krzyż i iść za Nim. Zaufać, zawierzyć. Mimo strachu, mimo tego, co na trzeźwo analizował rozum.

Kruchy jak Ciało

Panie

to jeszcze nie koniec

drzewo figowe zakwitnie

w Twoich ranach

wciąż moje uzdrowienie

chciałoby się biec

z ptakami niebieskimi

tańczyć na niebie

tymczasem

droga długa

co wieczór więc wkładam palce

w przebity bok

i pragnę

już niebawem

dojdę do progu

utonę w Ojca ramionach

jeszcze raz zapłaczę

odżyję w odświętnej szacie

pierścień poczuję

na palcu

czerwony jak Krew w kielichu

kruchy jak Ciało

wtulony w ołtarz

ja twój kapłan

który biegu nie ukończył

wiary nie ustrzegł

wołam

ulituj się nade mną

biednym grzesznikiem

________________________________

Sześć lat temu, 23 maja 2006 roku, z rąk ks. abpa Stanisława Gądeckego przyjąłem święcenia kapłańskie. Za tych sześć lat, cudownych lat, ciągłych odejść i powrotów, światła i ciemności, za sześć lat, w których Pan postawił na mojej drodze życia tysiące cudownych ludzi... 

Dziękuję Ci, Panie...

+Jezu, ufam Tobie...

On to zrobił dla nas

Zapada zmrok. Coraz więcej ciszy i senności w powietrzu. W wielu domach gasną światła. Czułe spojrzenia matek, zmieszane z ruchem dłoni, kurczowo trzymających kołdry, którymi nakrywają swoje ukochane maleństwa. Są też dłonie wypełnione różańcami. Kolejne drewniane kuleczki, czujące dotyk i ciężar zapracowanych rąk. To ci, którzy na koniec dnia chcą wszystko oddać w miłosierne dłonie Boga. W ledwo słyszalnych szeptach, szukających (czasami mocno na oślep) drogi do ucha Wszechmogącego, pojawiają się słowa: "Dla Jego bolesnej męki..." 

Ja, stary Iskariota

Jestem Adamem. Siedzę skulony pośród krzewów. Chowam się, czuję nagość, gorzki smak owocu tańczy na lodowatej powierzchni języka. Po raz pierwszy boję się. Lękam. Że zaraz nadejdzie, że będzie do mnie mówił, dotknie mojego ramienia gestem stworzenia, Święty po trzykroć. Czuję oddech śmierci, Niebo utraciło dziewiczy błękit...

Jestem Eliaszem. Wiem, że nie powinienem uciekać, ale oni czyhają na moje życie. Przede mną pasmo gór, skaliste ciała, pośród których zamieszkam, schowam się, umrę. Jego słowa wryły się w moje serce. Rozpaliły ogień. A teraz jak przerażone pisklę, w ostatnim ruchu skrzydeł lecę na oślep, tracę orientację, jestem bliski obłędu...

Módl się za nami grzesznymi...

Zawsze, kiedy przychodzi do nas, prosi: "odmawiajcie różaniec". Tak było w Lourdes, Fatimie, w polskim Gietrzwałdzie. W La Salette się rozpłakała. Nie wytrzymała. Ukryła twarz w dłoniach. Jak rasowa matka, która mówi, prosi, modli się... i nic. Dzieci robią swoje. Odchodzą w dalekie strony, jedzą ze świniami z koryta. Marnotrawią. Oni?.. Nie, nie tylko oni, także my i ja. Naczynia gliniane są kruche. Rozlewa się w nich łaska, rozlewa się i grzech. Pod sutanną oddycha ten sam lęk, który paraliżuje nie jedno serce. Ta sama trwoga, ta sama nieporadność, ta sama tęsknota za Niebem, poprzecinana ognistą łuną pokus i zwątpienia...

Ołówek w ręku Boga

"Mój własny Jezu! (...) Czuję w duszy po prostu ten straszliwy ból z powodu utraty - Boga, który mnie nie chce - Boga, który nie jest Bogiem - Boga, który naprawdę nie istnieje (proszę Jezu, wybacz moje bluźnierstwa - kazano mi pisać wszystko). Ta ciemność, która otacza mnie z każdej strony - nie potrafię wznieść swojej duszy do Boga - nie dociera do niej żadne światło ani natchnienie"... Te wstrząsające słowa napisała w jednym ze swoich listów matka Teresa z Kalkuty, w 1959 roku. Tajemnicę jej udręczonej duszy znało tylko kilka osób. Dziś, kiedy czytamy listy błogosławionej misjonarki miłości - jesteśmy poruszeni do głębi... 

(Nie)ostatnie kuszenie księdza

To był jeden z listopadowych dni, w 2008 roku, pamiętam wyraźnie. Pracowałem wówczas w Szczecinie, w Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa. Była niedziela. Pomyślałem sobie przez moment – to wszystko nie ma sensu… Spowiedź nie ma sensu, głoszenie Dobrej Nowiny nie ma sensu, Eucharystia nie ma sensu… Tu nawet nie chodzi o ludzi, po których wiele z tego, co ofiaruje Kościół – spływa jak po kaczce…

Na 10:00 było dużo ludzi… Kościół wypełniony po brzegi. Chór, kadzidło, liturgia – jak to na Sumie – poprawna i piękna. Po  Eucharystii wracam do domu zakonnego. Po drodze mijam wielu naszych parafian. Uśmiecham się, z kilkoma z nich zamieniam parę słów. Świeci piękne słońce. Jakieś małżeństwo po drugiej stronie ulicy pcha wózek, głośno się śmiejąc. Patrzę na nich i natura faceta po trzydziestce zaczyna cisnąć. Myślę sobie – nigdy nie będę miał dzieci…

DEKALOG Jana XXIII

Jan XXIII* przeszedł do historii jako «Dobry Papież Jan» albo «Jan Dobry». Określenia te najlepiej oddają jego osobisty styl bycia i sposób sprawowania posługi: był człowiekiem promieniującym ewangeliczną dobrocią i Bożym pokojem. W wieku młodzieńczym (w swoim dzienniku duchowym) zapisał tekst, nazwany przez potomnych "Dekalogiem Jana XXIII"...

Pascha

Pascha. Czas przejścia, czas szeroko rozwiniętych skrzydeł, gotowych na wolność. Podnoszę chleb, powoli, ku górze, czując ich spojrzenie, z delikatnym uśmiechem, tańczącym skromnie w okolicach moich warg. Wypowiadam nagle słowa [w ruchu zupełnie nie do opisania],których nie pojmą tej nocy zupełnie: Oto moje Ciało. Przyzwyczaiłem ich do słów, którymi stwarzam wszystko co dobre, tak jak uczył mnie tego Ojciec. Patrzą na chleb... I nic.. Jakie ciało?... O co chodzi?... 

Proszę cię o jedno

znamy się od tak dawna od łona
w którym było ciepło i w którym pokochałem
muzykę słuchając bicia twojego
serca nagi i bezbronny

a kiedy wyszedłem na światło trzymałaś
mnie mocno
czułem się mamo jak chińska porcelana

Stargard pod szczęśliwą gwiazdą...

To miasto urzekło mnie bez reszty. Stargard... pod szczęśliwą gwiazdą (hasło promujące miasto). Jak Betlejem, nad którym świeciła mocno gwiazda, prowadząca mędrców ze wschodu. Znajdą się marudy i zawodowi narzekacze. To złe, tamto beznadziejne. Niech sobie marudzą a ja i tak wiem jedno: w tym mieście można się zakochać po uszy. Ja się zakochałem i niech tak zostanie...

 Można w Stargardzie zakochać się... w basztach, bramach, murach obronnych, w zabytkach wszelakich, których jest bez liku. A mnie, co innego za serce chwyta. Miasto to nie tylko asfalt, beton i cegły, to przede wszystkim ludzie... Codziennie w Stargardzie spotykam wspaniałych i kochanych ludzi... Młodzież... 

Rozum ścigający serce

Tylko ten, kto się zakochał prawdziwie, poznaje smak krzyża, z którego nie da się zejść o własnych siłach. Miłości uczymy się przez całe życie. Z tego nie zdaje się matury... Tu nie ma żadnego klucza. Jest tylko "otchłań" w której ból, samotność, radość i nadzieja, złączone w jedno... nigdy nie przestaną boleć...

Miłość prawdziwa "umiera", nie przestaje umierać. Bo jeśli mam siebie komuś ofiarować, to będzie bolało. Musi zaboleć. Szczególnie wtedy, gdy zostaje się odrzuconym. Wisisz wtedy na krzyżu i wydaje ci się, że nie ma nic oprócz ciemności. Że słońce zgasło, że z każdym oddechem powietrze zdaje się coraz cięższe. A przecież to nie prawda...